নীলা নদীৰ প্ৰেম
শান্তিপুৰ নামৰ এখন সৰু গাঁৱত নীলা নদীৰ পাৰৰ কাষত জীৱন সদায় শান্ত আৰু সৰল আছিল। তাত বাস কৰিছিল মৰমী, এজনী সৰল মনৰ যুৱতী। তাইৰ জীৱনটো আছিল কঠিন—সৰুতে মাক-দেউতাক হেৰুৱাই তাই গাঁৱৰ এখন কুঁৱৰী ঘৰত আশ্ৰয় লৈছিল। দিনৰ পিছত দিন তাই নদীৰ পাৰত মাছ ধৰি, কাঠ কুটি জীৱন নিৰ্বাহ কৰিছিল। তাইৰ হাতত ধন-সম্পত্তি নাছিল, কিন্তু তাইৰ হৃদয় আছিল সোণৰ দৰে। গাঁৱৰ কোনো দুখীয়া মানুহৰ ঘৰত ভাত নথকা দেখিলে তাই নিজৰ শেষ পিটিকাখিনিও দি আহিছিল।
এদিন সন্ধিয়া নীলা নদীৰ পাৰত মাছ ধৰি থাকোঁতে এজন অচিনাকি যুৱক তাইৰ ওচৰলৈ আহিল। তাৰ নাম আছিল অৰূপ। অৰূপৰ চকুত এটা গভীৰ বিষাদ আছিল, আৰু তাৰ কাপোৰত ধূলি লাগি আছিল। মৰমীয়ে কৌতুহলী হৈ সুধিলে, “আপুনি ক’ৰ পৰা আহিছে? আপোনাৰ এনে অৱস্থা কিয়?” অৰূপে দীঘল শ্বাস লৈ ক’লে, “মই এসময়ত চহৰত ডাঙৰ ঘৰৰ ল’ৰা আছিলোঁ। দেউতাৰ ব্যৱসায় আছিল, কিন্তু তেওঁ গ’লৰ পিছত সকলো শেষ হৈ গ’ল। মই এতিয়া শূন্য হাতেৰে নতুন জীৱন আৰম্ভ কৰিবলৈ আহিছোঁ।”
মৰমীৰ মনত কৰুণা জন্মিল। তাই হাঁহি মাৰি ক’লে, “চিন্তা নকৰিব, এই নদীৰ পানীৰ দৰে জীৱনো বৈ যায়। আপুনি মোৰ লগত থাকক, আমি একেলগে কিবা এটা কৰিম।” অৰূপে তাইৰ কথাত সান্ত্বনা পালে। তেওঁলোকৰ প্ৰথম সাক্ষাৎৰ পৰাই এটা অদ্ভুত বন্ধন গঢ়ি উঠিল।
মৰমী আৰু অৰূপে একেলগে কাম কৰিবলৈ ধৰিলে। মৰমীয়ে মাছ ধৰি বজাৰত বিক্ৰী কৰিলে, আৰু অৰূপে নদীৰ পাৰৰ মাটিত শাক-পাচলিৰ খেতি আৰম্ভ কৰিলে। এদিন কাম কৰি থাকোঁতে অৰূপে হঠাৎ মৰমীক সুধিলে, “তুমি কেতিয়াও ক্লান্ত নোহোৱা নেকি?” মৰমীয়ে হাঁহি দি ক’লে, “ক্লান্ত হ’লে কি কৰিম? জীৱনত বহি থাকিলে নদীৰ পানীৰ দৰে পচি যাম।” অৰূপে তাইৰ কথাত হাঁহিলে আৰু ক’লে, “তুমি যেন এটা জীৱন্ত কবিতা।” মৰমী লাজত ৰঙা হৈ গ’ল।
দিনবোৰৰ লগে লগে তেওঁলোকৰ মাজত প্ৰেমৰ সুৰ বাজিবলৈ ধৰিলে। এদিন সন্ধিয়া নদীৰ পাৰত বহি থাকোঁতে অৰূপে মৰমীৰ হাতখন ধৰি ক’লে, “মৰমী, তুমি মোৰ জীৱনত সূৰ্যৰ দৰে। তুমি নাথাকিলে মই আন্ধাৰত হেৰাই যাম।” মৰমীয়ে মিচিকিয়াই হাঁহি ক’লে, “আৰু তুমি মোৰ নদীৰ পানীৰ দৰে। তুমি নাথাকিলে মই শুকাই যাম।” সেই দিনৰ পৰা তেওঁলোকৰ প্ৰেম গভীৰ হ’বলৈ ধৰিলে।
কেইবছৰমানৰ পিছত তেওঁলোকৰ কঠোৰ পৰিশ্ৰমৰ ফল দেখা গ’ল। অৰূপৰ খেতি আৰু মৰমীৰ মাছৰ ব্যৱসায়ে গাঁৱৰ বজাৰত নাম কৰিলে। তেওঁলোকে গাঁৱৰ মানুহৰ সৈতে মিলি এটা সৰু ঘৰ সাজিলে। এদিন অৰূপে মৰমীক ক’লে, “মৰমী, আমি এতিয়া এটা পৰিয়াল গঢ়িব নোৱাৰোঁনে?” মৰমীয়ে লাজতে মূৰ দোৱাই ক’লে, “তুমি যদি সপোন দেখিছা, মই তাত ৰং ভৰাম।”
কিছুদিনৰ পিছত তেওঁলোকে গাঁৱৰ সকলোৰে আশীৰ্বাদ লৈ বিয়া পাতিলে। তেওঁলোকৰ সংসাৰত সুখৰ কোনো কমতি নাছিল। এবছৰৰ পিছত তেওঁলোকৰ ঘৰত এটি কণমানি ছোৱালীৰ জন্ম হ’ল। তাইৰ নাম ৰাখিলে নীলা—নদীৰ নামেৰে। নীলা আছিল অতি ধুনীয়া আৰু মৰম লগা। তাইৰ হাঁহিটো দেখিলে যিকোনো মানুহৰ মন গলি যায়। মৰমীয়ে নীলাক কোলাত লৈ ক’লে, “এইটো আমাৰ প্ৰেমৰ ফুল।” অৰূপে হাঁহি দি ক’লে, “আৰু আমাৰ জীৱনৰ সূৰ্য।”
নীলা লাহে লাহে ডাঙৰ হ’বলৈ ধৰিলে। তেওঁলোকৰ সংসাৰত হাঁহি আৰু প্ৰেমৰ পৰিৱেশ বাঢ়ি গ’ল। এদিন সন্ধিয়া তিনিওজন নদীৰ পাৰত বহি আছিল। অৰূপে মৰমীক সুধিলে, “তুমি জানানে, মই প্ৰথম দিনা তোমাক দেখি কি ভাবিছিলোঁ?” মৰমীয়ে কৌতুহলী হৈ ক’লে, “কি ভাবিছিলা?” অৰূপে হাঁহি দি ক’লে, “ভাবিছিলোঁ, এই ছোৱালীয়ে মাছ ধৰিব জানে, কিন্তু মোৰ দৰে এজন মানুহকো ধৰিব পাৰিবনে?” মৰমীয়ে হাঁহি হাঁহি পেটত হাত দি ক’লে, “তুমি যে এটা ডাঙৰ মাছ হৈছিলা, সেইটো ধৰাৰ পিছতহে বুজিছিলোঁ!”
নীলাই মাক-দেউতাৰ কথা শুনি খিলখিলাই হাঁহিলে আৰু সুধিলে, “দেউতা, তুমি মাকক কেনেকৈ প্ৰেমত পেলালা?” অৰূপে চকু টিপিয়াই ক’লে, “মই তাইক কৈছিলোঁ, ‘মৰমী, তুমি মোৰ জীৱনৰ মাছৰ দৰে—তোমাক নোধৰিলে মই ভোকত মৰিম!’” মৰমীয়ে কান্ধত চৰিয়াই ক’লে, “আৰু মই ভাবিছিলোঁ, এই ল’ৰাটোক এবাৰ ধৰি চাওঁ, পিছত ছাড়ি দিম। কিন্তু ধৰাৰ পিছত দেখিলোঁ, এই মাছটো এৰিব নোৱাৰি!” তিনিওজনে একেলগে হাঁহিলে।
এদিন নদীত প্ৰচণ্ড বান আহিল। গাঁৱৰ বহুতৰ ঘৰ ভাঙি গ’ল, আৰু তেওঁলোকৰ সৰু ঘৰটোও পানীত ডুবি গ’ল। কিন্তু মৰমী আৰু অৰূপে হাৰ নামানিলে। অৰূপে গাঁৱৰ মানুহক লৈ নদীৰ পাৰত এটা বান্ধ সাজিলে। মৰমীয়ে নীলাক কোলাত লৈ গাঁৱৰ দুখীয়া মানুহক খাদ্য বিতৰণ কৰিলে। কামৰ মাজতো তেওঁলোকে হাঁহি-ঠাট্টা এৰা নাছিল। এজন গাঁৱৰ মানুহে ক’লে, “অৰূপদা, এই বানে আমাক শেষ কৰি দিলে।” অৰূপে হাঁহি দি ক’লে, “চিন্তা নকৰিব, বানে আমাৰ ঘৰ লৈ গ’লেও মৰমীৰ হাঁহিটো ল’ব নোৱাৰিলে। সেইটোৱেই আমাৰ সম্পত্তি!”
সময়ৰ সৈতে তেওঁলোকৰ জীৱন পুনৰ গঢ়ি উঠিল। অৰূপৰ খেতি আৰু মৰমীৰ ব্যৱসায়ে গোটেই অঞ্চলত নাম কৰিলে। তেওঁলোক ধনী হ’ল, কিন্তু তেওঁলোকৰ হৃদয় সলনি নহ’ল। গাঁৱৰ প্ৰতিজন মানুহৰ দুখত তেওঁলোকে সহায় কৰিলে।
নীলা লাহে লাহে ডাঙৰ হ’ল। তাইৰ মাক-দেউতাৰ পৰা তাই সততা আৰু পৰিশ্ৰমৰ শিক্ষা লাভ কৰিছিল। এদিন তাই মৰমীক ক’লে, “মা, মই চহৰত পঢ়ি ডাঙৰ কিবা এটা কৰিব বিচাৰোঁ।” মৰমীয়ে হাঁহি দি ক’লে, “তোৰ সপোনবোৰ নদীৰ দৰে বৈ যাওক, আমি তোক থামিব নোৱাৰোঁ।” অৰূপে যোগ দি ক’লে, “কিন্তু মনত ৰাখিবি, তই আমাৰ গাঁৱৰ নীলা।”
নীলাই চহৰলৈ গৈ স্কুল আৰু কলেজত পঢ়িলে। তাই পঢ়া-শুনাত অতি মেধাৱী আছিল আৰু শিক্ষকসকলৰ প্ৰিয় ছাত্ৰী হৈ পৰিল। কলেজ শেষ কৰি তাই স্নাতক ডিগ্ৰী লৈ গাঁৱলৈ উভতি আহিল। তাই দেখিলে যে গাঁৱৰ বহু ল’ৰা-ছোৱালীৰ শিক্ষাৰ সুযোগ নাই। তাইৰ মনত এটা সপোন জন্মিল—গাঁৱত এখন স্কুল স্থাপন কৰা।
নীলাই মাক-দেউতাৰ সৈতে কথা পাতিলে। অৰূপ আৰু মৰমীয়ে তাইৰ সপোনত গৌৰৱ কৰিলে আৰু নিজৰ সঞ্চয়ৰ পৰা ধন দিলে। নীলাই নদীৰ পাৰৰ এটা ঠাইত এখন সৰু স্কুল সাজিলে। তাই গাঁৱৰ ল’ৰা-ছোৱালীক বিনামূলীয়াকৈ শিক্ষা দিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। তাইৰ শিক্ষণ পদ্ধতি আছিল সৰল আৰু মৰমলগা—তাই গল্প কৈ, খেল কৰি শিশুসকলক পঢ়িবলৈ উৎসাহিত কৰিলে।
নীলাৰ কাম দেখি গাঁৱৰ মানুহৰ মন গলি গ’ল। তাইৰ স্কুলত শিশুৰ সংখ্যা বাঢ়িবলৈ ধৰিলে। গাঁৱৰ অভিভাৱকসকলে দেখিলে যে তেওঁলোকৰ ল’ৰা-ছোৱালী পঢ়ি-শুনি স্মাৰ্ট হৈ উঠিছে। নীলাৰ প্ৰতি তেওঁলোকৰ মৰম বাঢ়িল। এদিন গাঁৱৰ এজন বুঢ়া লোকে নীলাক ক’লে, “তই আমাৰ গাঁৱৰ সূৰ্যৰ দৰে। তই আমাৰ ল’ৰা-ছোৱালীৰ জীৱনত পোহৰ আনিছ।”
গাঁৱৰ মানুহে নীলাক মৰমৰ লগতে উপহাৰ দিবলৈ ধৰিলে। কোনোবাই ঘৰত পকোৱা চাউলৰ পিঠা আনি দিলে, কোনোবাই নিজৰ হাঁহৰ পৰা পোৱা কণীৰ ঝুৰি দিলে। এজনী বুঢ়ী আমৈ নীলাৰ বাবে এখন গামোচা বৈ আনিলে আৰু ক’লে, “ইয়াত আমাৰ মৰম বোৱা আছে।” নীলাই সকলোৰে উপহাৰ গ্ৰহণ কৰি হাঁহি মাৰি ক’লে, “আপোনালোকৰ মৰমেই মোৰ শক্তি।”
এদিন সন্ধিয়া মৰমী, অৰূপ আৰু নীলা নদীৰ পাৰত বহি আছিল। নীলাই সুধিলে, “মা, তুমি আৰু দেউতাৰ প্ৰেম কেনেকৈ এতিয়াও তাজা?” মৰমীয়ে অৰূপৰ হাতখন ধৰি ক’লে, “কাৰণ আমি একেলগে হাঁহিছোঁ, একেলগে কান্দিছোঁ, আৰু একেলগে সপোন দেখিছোঁ।” অৰূপে যোগ দি ক’লে, “আৰু কাৰণ তই আমাৰ জীৱনত আহিছ। তই আমাৰ প্ৰেমৰ প্ৰমাণ।” নীলাই হাঁহি দি ক’লে, “মই আপোনালোকৰ পৰা শিক্ষা আৰু প্ৰেম লৈ গাঁৱৰ মানুহক সহায় কৰিম।”
তেওঁলোকৰ জীৱন নীলা নদীৰ দৰে বৈ গ’ল—কেতিয়াবা ঢৌ উঠিল, কেতিয়াবা শান্ত হ’ল। কিন্তু তেওঁলোকৰ প্ৰেম, হাঁহি আৰু সেৱাৰ মনোভাৱ কেতিয়াও শুকাই নগ’ল। নীলাৰ স্কুলৰ জৰিয়তে গাঁৱৰ প্ৰতিগৰাকী শিশুৰ জীৱনত শিক্ষাৰ পোহৰ জ্বলি উঠিল। গাঁৱৰ মানুহে তেওঁলোকৰ কাহিনী কোৱাৰ লগতে নীলাক “গাঁৱৰ জোন” বুলি মৰমেৰে মাতিবলৈ ধৰিলে। নীলা নদীৰ পাৰত তেওঁলোকৰ প্ৰেম আৰু উত্তৰাধিকাৰ চিৰকাল জীয়াই ৰ’ল।
Conclusion
💖 I this post i have made a post নীলা নদীৰ প্ৰেম গল্প Nila Nadir Prem. I hope you have liked it and Please do share with your friends and follow our blog for more
if you have any questions please feel free to ask in comments section
Labels :
গল্প ,