অধ্যায় ১: মিনা আৰু তাইৰ গাঁও
অসমৰ এখন সৰু গাঁৱত, য’ত সেউজীয়া পাহাৰ আৰু ধাননিৰ খেতিয়ে আকাশৰ সৈতে মিতালি পাতিছিল, তাতে বাস কৰিছিল দহ বছৰীয়া মিনা। গাঁওখন আছিল শান্ত আৰু মৰমলগা—য’ত সূৰ্য্যই প্ৰতিদিন সেউজীয়া পাহাৰৰ পিছফালে গৈ লুকায় আৰু পুৱতি পোহৰে ধাননিৰ শিষবোৰক সোণালী কৰি তুলিছিল। গাঁওখনৰ মানুহবোৰ আছিল সৰল আৰু পৰিচিত; ইজনে সিজনক চিনি পাইছিল আৰু পথত লগ হ’লে হাঁহি আৰু সৌজন্যৰে আদৰ-সাদৰ কৰিছিল। মিনাৰ ঘৰটো গাঁৱৰ মাজভাগত আছিল—এটা সৰু বাঁহৰ ঘৰ, যাৰ সন্মুখত এখন ফুলনি আৰু পিছফালে এখন পুখুৰী আছিল। পুখুৰীৰ পানীত গাঁৱৰ গছ-গছনিৰ ছায়া পৰিছিল, আৰু গৰমৰ দিনত শিশুসকলে তাত জঁপিয়াই খেলিছিল।
মিনাৰ পৰিয়ালটো আছিল সৰু কিন্তু সুখী। তাইৰ মা, যাৰ নাম আছিল লক্ষ্মী, গাঁৱৰ স্কুলত শিক্ষয়িত্ৰী আছিল। তেওঁৰ কথাবোৰত সদায় এটা শান্তি আৰু জ্ঞানৰ ভাৱ থাকিছিল, যিয়ে শিশুসকলক তেওঁৰ ওচৰলৈ টানিছিল। মিনাৰ দেউতা হৰেন গাঁৱৰ কৃষি বিভাগত কাম কৰিছিল আৰু প্ৰায়ে সন্ধিয়া ঘৰলৈ আহি গাঁৱৰ কৃষকসকলৰ কথা কৈছিল। মিনাৰ এজন সৰু ভায়েক আছিল, বাপ্পা, যি পাঁচ বছৰীয়া এটা দুষ্ট ল’ৰা আছিল। বাপ্পাৰ চুলিখিনি কোঁচাই থাকিছিল, আৰু তাৰ দুষ্ট হাঁহিৰে সি প্ৰায়ে মিনাক বিৰক্ত কৰিছিল। এবাৰ সি মিনাৰ নোটবুকত পানী ঢালি দিছিল, যাৰ বাবে মিনা এদিন গোটেই দিন তাক কথা নক’লে।
মিনা আছিল এগৰাকী সপোনময়ী আৰু চিন্তাশীল ছোৱালী। তাইৰ ক’লা চুলিখিনি কান্ধলৈকে নামি আহিছিল, আৰু তাইৰ চকু দুটা আছিল উজ্জ্বল আৰু কৌতূহলী। তাইৰ হাতত সদায় এখন নোটবুক আৰু এটা পেঞ্চিল থাকিছিল, কাৰণ তাইৰ শখ আছিল কাহিনী লিখা। তাই গাঁৱৰ সৰু-সুৰা ঘটনাবোৰ লক্ষ্য কৰিছিল—যেনে পুখুৰীত মাছ ধৰা ল’ৰাবোৰ, বা বাটত গৰু চৰাই ফুৰা মানুহৰ কথা—আৰু সেইবোৰক তাইৰ কাহিনীত জীৱন্ত কৰি তুলিছিল। তাইৰ বন্ধু ৰমেন আছিল তাইৰ কাহিনীৰ প্ৰথম শ্ৰোতা। ৰমেন, যি মিনাৰ সমবয়সী আছিল, এজন হাস্যময় আৰু দুষ্ট ল’ৰা আছিল। তাৰ চুলিখিনি সদায় অগোছাল হৈ থাকিছিল, আৰু তাৰ মুখত এটা দুষ্ট হাঁহি লাগি থাকিছিল যেন তাৰ স্বভাৱৰ অংশ।
এদিন বিয়লি, সূৰ্য্য পশ্চিমৰ পাহাৰৰ পিছফালে নামি যোৱাৰ সময়ত, মিনা তাইৰ বাগিচাৰ এজোপা গছৰ তলত বহি আছিল। তাইৰ নোটবুকখন তাইৰ কোলাত মেলি আছিল, আৰু তাই এটা নতুন কাহিনী আৰম্ভ কৰিছিল—এটা কথা কোৱা টিয়াৰ কাহিনী। তাই লিখিছিল:
*"গাঁৱৰ এখন বাগিচাত এটা টিয়া পক্ষী আছিল, যাৰ নাম আছিল টিকি। টিকি আছিল বিশেষ, কাৰণ সি মানুহৰ দৰে কথা ক’ব পাৰিছিল। সি গাঁৱৰ শিশুসকলক মজাৰ কাহিনী কৈছিল আৰু তেওঁলোকক হাঁহিবলৈ শিকাইছিল।"*
মিনাৰ কল্পনাত টিকিৰ ছবি এটা গঢ় লৈ উঠিছিল—এটা সেউজীয়া টিয়া, যাৰ পাখি সূৰ্যৰ পোহৰত জিলিকি আছিল আৰু চকু দুটাৰ জিলিকনিৰে সি সকলোকে আকৰ্ষণ কৰিছিল। তাই লিখি থাকোঁতে বতাহত গছৰ পাতৰ শব্দ শুনিছিল, আৰু তাৰ মাজত যেন টিকিৰ কথা শুনাৰ এক অদ্ভুত অনুভৱ হৈছিল। তাই কাহিনীটো শেষ কৰি নোটবুকখন বন্ধ কৰিলে আৰু গছৰ তলতে শুই পৰিল। তাইৰ মনত টিকিৰ কথা আৰু তাৰ সম্ভাৱনীয় দুঃসাহসিকতাৰ ছবি ঘূৰি ফুৰিছিল।
পিছদিনা ৰাতিপুৱা, যেতিয়া প্ৰথম সূৰ্যকিৰণে তাইৰ ঘৰৰ খিৰিকীৰে সোমাইছিল, মিনাই চকু মেলি দেখিলে যে তাইৰ বাগিচাত এটা সেউজীয়া টিয়া উৰি আহিছে। টিয়াটোৰ চকু দুটা জিলিকি আছিল, ঠিক তাইৰ কাহিনীৰ টিকিৰ দৰে। মিনাৰ মনত আচৰিত আৰু সন্দেহৰ মিশ্ৰণ হ’ল। "এয়া কি কাকতলীয়া নেকি?" তাই ভাবিলে। টিয়াটো তাইৰ ওচৰলৈ উৰি আহি এটা ডালত বহিল আৰু ক’লে, "নমস্কাৰ, মিনা! মই টিকি।"
মিনাৰ চকু দুটা ডাঙৰ হৈ পৰিল। তাইৰ হৃদয়খন জোৰে জোৰে ধপধপাই উঠিল। "তুমি কেনেকৈ কথা ক’ব পাৰা?" তাই সুধিলে, তাইৰ কণ্ঠত আচৰিত আৰু উত্তেজনা মিহলি হৈ পৰিল।
টিকিয়ে তাইৰ ফালে চাই হাঁহি দি ক’লে, "তুমি মোক লিখিলা, সেয়ে মই আহিলোঁ। তোমাৰ নোটবুকখন বিশেষ, মিনা। তুমি যি লিখা, সেয়া সঁচা হয়।"
মিনাই তাইৰ হাতত থকা নোটবুকখনলৈ চালে। সেয়া আছিল তাইৰ পুৰণি নোটবুক, য’ত তাই বছৰজোৰা কাহিনী লিখি আহিছে। "সঁচাকৈয়ে?" তাই সুধিলে, "মই যি লিখোঁ, সেয়া সঁচা হয়?"
"হয়," টিকিয়ে ক’লে, "কিন্তু সাৱধান, কাৰণ প্ৰতিটো কাহিনীৰ পৰিণাম থাকে। তুমি যি লিখা, সেয়া ভাল হ’ব পাৰে, আকৌ বেয়াও হ’ব পাৰে।"
মিনাৰ মনত উত্তেজনাৰ ঢৌ উঠিল। তাই ভাবিলে, "মই এতিয়া যি বিচাৰোঁ, সেয়া লিখি সঁচা কৰিব পাৰোঁ।" তাই তাইৰ বন্ধু ৰমেনক এই কথা ক’বলৈ দৌৰি গ’ল। ৰমেন তাইৰ ঘৰৰ কাষতেই থাকিছিল। তাই দৌৰি গৈ ৰমেনক তাৰ বাগিচাত খেলি থকা দেখিলে। "ৰমেন, মই তোমাক এটা আচৰিত কথা ক’ম," মিনাই উশাহ লৈ ক’লে।
"কি হ’ল?" ৰমেনে সুধিলে, তাইৰ উত্তেজিত মুখখন দেখি।
মিনাই টিকিৰ কথা আৰু নোটবুকৰ শক্তিৰ বিষয়ে বুজাই দিলে। ৰমেনে প্ৰথমতে বিশ্বাস নকৰিলে আৰু হাঁহি দি ক’লে, "তুমি নিশ্চয় সপোন দেখিছিলা।" কিন্তু ঠিক তেতিয়া টিকিয়ে উৰি আহি ৰমেনক "নমস্কাৰ" ক’লে। ৰমেনৰ চকু দুটা ডাঙৰ হৈ পৰিল, আৰু সি মিনাৰ ফালে চাই ক’লে, "এয়া সঁচা! মিনা, তুমি এতিয়া যাদুকৰী হ’লা।"
মিনাই হাঁহি দি ক’লে, "হয়, কিন্তু মই সাৱধান হ’ব লাগিব। টিকিয়ে কৈছে যে প্ৰতিটো কাহিনীৰ পৰিণাম থাকে।"
ৰমেনে ভাবি ক’লে, "তেন্তে আমি পৰীক্ষা কৰোঁ। তুমি এটা সৰু কথা লিখা, আৰু চাওঁ সেয়া সঁচা হয় নে নহয়।"
মিনাই সম্মতি জনাই নোটবুকখন খুলিলে। তাই লিখিলে:
*"গাঁৱৰ চ’ত এখন গছ আছে, য’ত ৰঙীন মিঠাই ফলিছে। শিশুসকলে সেই মিঠাই খাই আনন্দ কৰিছে।"*
লিখা শেষ কৰি তাই নোটবুকখন বন্ধ কৰিলে। ৰমেন আৰু মিনা দুয়ো দৌৰি গাঁৱৰ চ’লৈ গ’ল। তাতে তেওঁলোকে দেখিলে যে এজোপা গছত সঁচাকৈয়ে ৰঙীন মিঠাই ফলিছে—ৰঙা, সেউজীয়া, নীলা, হালধীয়া। গাঁৱৰ শিশুসকল গছৰ তলত গোট খাই মিঠাই খাই আছিল আৰু হাঁহি-খেলা কৰি আছিল।
"এয়া অবিশ্বাস্য!" ৰমেনে চিঞৰি উঠিল। "মিনা, তুমি সঁচাকৈয়ে যাদু কৰিব পাৰা।"
মিনাই হাঁহি দি ক’লে, "হয়, কিন্তু মই সাৱধান হ’ব লাগিব। মই নিবিচাৰোঁ যে কোনো বেয়া কথা ঘটক।"
সেইদিনা গোটেই বিয়লি মিনা আৰু ৰমেনে শিশুসকলৰ সৈতে মিঠাই খাই আৰু খেলি কটালে। সন্ধিয়া হ’লে মিনা ঘৰলৈ উভতি আহিল আৰু তাইৰ মাকক দিনটোৰ কথা ক’লে। তাইৰ মাকে হাঁহি দি ক’লে, "তোমাৰ কল্পনা সঁচাকৈয়ে শক্তিশালী, মিনা। কিন্তু মনত ৰাখিবা, জীৱনত সকলো কথা ইমান সহজ নহয়।"
মিনাই মূৰ দুপিয়াই ক’লে, "হয়, মা। মই সাৱধান হ’ম।"
তাৰ পিছত মিনাই তাইৰ নোটবুকখন লৈ বিচনাত বহি ভাবিলে, "মই আৰু কি লিখিব পাৰোঁ?" তাইৰ মনত বহুতো চিন্তা আহিল—এখন যাদুময় বন, এটা সোণৰ মাছৰ পুখুৰী, এখন মেলা। কিন্তু তাই সিদ্ধান্ত ল’লে যে আজিৰ বাবে ইয়াতে ৰ’ব। তাই নোটবুকখন বন্ধ কৰি শুই পৰিল, তাইৰ মনত আগন্তুক দিনবোৰৰ সপোন লৈ।
এইদৰে মিনাৰ জীৱনত এটা নতুন অধ্যায় আৰম্ভ হ’ল, য’ত তাইৰ কল্পনাই বাস্তৱক স্পৰ্শ কৰিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু তাই জানিছিল যে এই শক্তিৰ সৈতে দায়িত্বও আহিছে, আৰু তাইক সাৱধানে চলিব লাগিব।
*(অধ্যায় ১ শেষ)*
Conclusion
💖 I this post i have made a post জীয়া - শিশু উপন্যাস প্ৰথম খণ্ড - Jiya - Child Novel Part 1. I hope you have liked it and Please do share with your friends and follow our blog for more
if you have any questions please feel free to ask in comments section